Ακινησία ...

Μονάχα μετά απο καιρό, όταν θα έχει κρυώσει πια-

μπορείς να ακουμπήσεις την θλίψη...

...

Βιάστηκα...

...ή με έσπρωξαν;

Χάος...

Αυτή η γλυκόπικρη εποχή...! 

Τόσοι μπελάδες...

Άκου...

πως πάντα φοβάμαι μη σε χάσω ξανά... 

Φόβοι...

-Κι αν χαθούμε ξανά,

και το κεράκι έχει τελειώσει;

Κι αν χαθούν οι μυρωδιές

και μπερδευτούν με σκόνη;

...

Χαμόγελα του Χρόνου...

Ακόμη και η απουσία των γραμμών

δηλώνει παρούσα.

Μετράει..

Αμέτρητες αυγές, βράδια ατέλειωτα,

δάκρυα, φιλίες,

Ατέλειωτοι Έρωτες, διψασμένοι..

και να...

Μερικά συναισθήματα ακόμη

δικαίως αφηρημένα.

Αποφάσεις περίτεχνα μπερδεμένες

διαγράφουν το άπειρο..

Τροφή ...

Δίψασα όπως εκείνος ο βασιλικός

που τον μάραιναν οι μέρες.

Άπονες μέρες!

Σταθείτε λίγο ακίνητες.

Ίσως έτσι δώσετε ζωή σε στιγμές

και χώμα για να βλαστήσουν

συναισθήματα...