Προχωράμε...

Μα σε ποια θλίψη να οδηγούμαστε πάλι....; 

Ακινησία ...

Μονάχα μετά απο καιρό, όταν θα έχει κρυώσει πια-

μπορείς να ακουμπήσεις την θλίψη...

...

Βιάστηκα...

...ή με έσπρωξαν;

Χάος...

Αυτή η γλυκόπικρη εποχή...! 

Τόσοι μπελάδες...

Άκου...

πως πάντα φοβάμαι μη σε χάσω ξανά... 

Φόβοι...

-Κι αν χαθούμε ξανά,

και το κεράκι έχει τελειώσει;

Κι αν χαθούν οι μυρωδιές

και μπερδευτούν με σκόνη;

...

Χαμόγελα του Χρόνου...

Ακόμη και η απουσία των γραμμών

δηλώνει παρούσα.

Μετράει..

Αμέτρητες αυγές, βράδια ατέλειωτα,

δάκρυα, φιλίες,

Ατέλειωτοι Έρωτες, διψασμένοι..

και να...

Μερικά συναισθήματα ακόμη

δικαίως αφηρημένα.

Αποφάσεις περίτεχνα μπερδεμένες

διαγράφουν το άπειρο..